Rinske_Wateenbergjeleert_blog

Wat een berg je leert over ondernemerschap

15-12-2014

‘If you aim for the moon and you miss, you’re still among the stars’

Pikdonker. Niet te bevatten koud. Striemende wind. Weten dat je door moet lopen om niet onderkoeld te raken, terwijl elke vezel in je lichaam schreeuwt om zuurstof. Overlevingsstand. Eenmaal aangekomen op de top, 6.500 meter boven zeeniveau, is het uitzicht op de magische Mount Everest in de opkomende zon de beloning. Dat beeld brandt zich in je geheugen. Om nooit meer weg te gaan. Op weg terug naar het dal vechten halfbevroren vingertoppen en plannen voor de volgende beklimming om je aandacht. Nóg hoger de volgende keer.

Toegegeven, ik geef mijn ‘work hard, play hard’-motto een wat extreme invulling. Waarom ondergaat iemand in zijn schaarse vrije tijd vrijwillig dit soort ontberingen, wordt mij regelmatig gevraagd. Die vraag vind ik lastig. Het is een passie. Of een afwijking. Ik vind er weliswaar geen hangmat, tropische stranden of cocktails voor het ultieme vakantiegevoel, maar wel veel inspiratie, nieuwe energie en groei. Als mens én als ondernemer.

De link tussen sportieve prestaties en ondernemerschap is al eerder gelegd. De verklaring is ook niet heel ingewikkeld. Topsporters en ondernemers delen een aantal eigenschappen. Competitiviteit, de wil te winnen en doorzettingsvermogen, om er enkele te noemen. Maar van een berg beklimmen steek je ook nog heel andere, misschien wat minder voor de hand liggende dingen op.

Ik wil graag met je delen wat een berg je kan leren over ondernemerschap:

Slowly, slowly. De plaatselijke gidsen roepen het elke toerist die zich boven de 2.500 meter waagt toe. Wie op grote hoogten te snel een berg op gaat, komt zichzelf onherroepelijk tegen. Hoogteziekte maakt elk jaar vele slachtoffers. Wie in een gestaag tempo vooruit gaat, maakt de grootste kans als eerste de top te behalen.

Team-effort. Je bent zo sterk als het team waarmee je bent. Iedereen heeft een eigen rol en expertise. Durf op anderen te vertrouwen en weet dat je volledig van elkaar afhankelijk bent. Soloklimmers zijn misschien wel sneller, maar hebben het vele malen zwaarder en hebben minder kans op succes.

Let it go. In de bergen bepaalt de natuur het tempo. De berg leert je dat niet alles in jouw macht ligt. Het weer, blessures, het zijn redenen om uit te moeten stellen of zelfs af te moeten haken voordat het doel bereikt is. Hoe ga je om met die teleurstelling? Door te beseffen: er komt een volgende keer… En vooral niet te vergeten: If you aim for the moon and you miss, you’re still among the stars.

Focus. Klimmers lopen de meeste averij op na het leveren van de prestatie. Verlies van energie en concentratie maken de afdaling het meest risicovol. Het volle verstand erbij dus, de hele weg en niet na het succes alles loslaten.

Never enough. Na alle ontberingen en blessures, lonkt toch altijd al snel weer een volgende, nog hogere berg. Net als bij ondernemen is er is altijd wel weer een volgende stip op de horizon.

Enjoy the view. Wellicht de wijste les van allemaal: vergeet vooral op weg naar de top niet af en toe te stoppen, op te kijken en met elkaar van het uitzicht te genieten. Want dat is toch eigenlijk waar je het allemaal voor doet.

Rinske bedwong samen met haar broer Lennart november 2014 Mera Peak (6.476m) in Nepal. Voor januari 2016 staat de Aconcagua (6.962m) in Argentinië op de wishlist.

Terug naar de top